İçeriğe geç →

Hep Eksik Gibi

   On sekiz sene aradan sonra, en son çocukken gittiğim, çocukluk hatıralarımın kaynağı köyüme gittim. Bu ziyaret, bir zamanlar çocuk olduğum yere, bir kadın hatta bir yabancı olarak dönüşümün hikayesidir. Varlığımı ‘mekan ve insanlar’ üzerinden tekrar gözlemleme şansı ve deneyimi yaşama girişimidir.
   Projeyi yürütürken hiç son bulmayacak olan ve son bulamayacağına da ikna olduğum bir ‘Kendine dönüşün/ziyaretin’ yine son bulmayan arayışlarını sona erdirememe sıkıntısını ve eksiklik duygusunun yükünü, anlayışını hissettim ve idrak ettim. Sanki tek bir kelime, hikayeyi tamamlayacakmışçasına süren giden bir devinimden kesittir bu.
   Orada zaman geçirdiğimde farkettiğim, en keskin ve projemin de sebeplerinden biri olan , tamamen üretime odaklı bir hayatın içinde tamamlanmayan ve sürekli devam eden bir döngünün varlığıydı.
   Yapılacak son bir hareketi bekleyen, son hamleyle noktalanacak bir silsile. Tıpkı hayatımız gibi. Her daim eksiklik hissini barındıran, hayatımızla paraleldi bu gördüğüm manzara. Varlığımızın olamamışlığı ve mütemadiyen devam eden arayış yolculuğuna paralel bu görüntü her bir ayrıntıda kendini göstermekten çekinmiyordu.
   Hikayem ismi ile müsemmadır; hiç tamamlanamamıştır. Her bir parça eksiktir. Huzursuz edici eksiklik duygusu çevresinde konuşlanmıştır. Video serileri de, hikayenin yarım kalmışlık sorunuyla ortak sebeplerden dolayı yarıda kesilmiş sahneler ve seslerden oluşmaktadır.
Kasım,2016

 Video series